Geschiedenis

Voor dit eerste Festeynder Plein evenement in 2010, was Nederweert-Eind jarenlang een van de plaatsen in Nederland waar de liefhebbers van country muziek zich jaarlijks troffen. Hieronder een uitgebreid verslag van 28 jaar country muziek met heel veel hoogtepunten.

28 Jaar Country Eind

Iets wat in 1982 begon als onderdeel van een dorpsfeest, groeide uit tot een landelijk erkend festival. Zoals ieder zichzelf respecterend dorp in Limburg, had ook Nederweert-Eind zijn jaarlijkse zomerfeest en ieder jaar in het tweede weekend van augustus staat het 1600 inwoners tellende dorp op zijn kop. De vrijdagavond is een dorpsgebeuren, op zondag is er het Festeynder, een festival rond oude ambachten, hobby, folklore en kunst welke jaarlijks duizenden bezoekers trekt. Op zaterdagavond werd de grote tent in de beginjaren gebruikt voor een blaaskapellen festival, maar na enkele jaren nam de belangstelling hiervoor af. Binnen de Culturele Commissie van Nederweert-Eind werd nagedacht over iets anders en Wil Knapen kwam met het idee een country avond te organiseren, Country Eind werd de naam.

De Culturele Commissie stelde een budget beschikbaar en men nam de gok. Op bescheiden wijze werd enige PR gedaan en er werd gezocht naar beschikbare bands. In het eerste jaar bestond de line up uit een band, samengesteld uit muzikanten die in Zuid-Limburg bij Afcent werkten. De band Winchester 77, de Weerter zangeres Patricia Lindsay en de topper van de avond was de Amerikaan Jimmy Lawton. Het festival begon om 20.00 uur en de organisatie werd zowat overlopen door de bezoekers. Maar liefst 1100 mensen kwamen de eerste versie van Country Eind bezoeken, de tent stond zowat bol van het volk. De sfeer van deze avond was overweldigend en de zangeressen van Winchester 77 werden op de schouders door de tent gedragen. Men wreef zich eens in de ogen, want dit had men absoluut niet verwacht en het werd meteen duidelijk dat men met Country Eind in een behoefte voorzag. Tijdens de evaluatie van het weekend, werd duidelijk dat de gok een schot in de roos was en dat men ook in 1983 weer een tweede Country Eind zou organiseren. Het probleem was dat indertijd niemand helemaal thuis was in de Nederlandse countrymuziekscène. Jan Stultjens werkte bij de platenmaatschappij Telstar van Johnny Hoes op de grafische afdeling en kende daardoor o.a. The Major Dundee Band en Ben Steneker, die daardoor het jaar erna tijdens Country Eind hun opwachting maakten. Country Eind bleef maar groeien en het werd noodzakelijk een grotere tent te regelen, want de bezoekers bleven toestromen. Jarenlang werd gebruik gemaakt van een tent die plaats bood aan 2000 bezoekers en jaar na jaar was de tent afgeladen vol. In die jaren werden ook de eerste buitenlandse acts geboekt, o.a. Johnny Marks, The Lynn Morris Band, Rawhide, Mike Shannon, The Black Hills Country Band met als absolute hoogtepunt Lucille Starr in 1990. Doordat men Kees de Haan van Crossroads Music leerde kennen, kwamen er veel Canadese bands naar Country Eind. Het begon begin jaren '90 met The Good Brothers en er volgden er nog velen, o.a. South Mountain, Brian Sklar, Prairie Oyster en The Bobby Lalonde Band met Kelli Trottier. Net voor haar grote doorbraak stond Ilse de Lange met Cash on Delivery op de bühne tijdens Country Eind '97 en het werd een groot succes. Inmiddels had de organisatie in de gaten dat de bezoekers graag wat afwisseling in muziekstijlen wilden en men speelde daar op in door de boekingen van Borderline (tex-mex) The Lennerockers (rock a Billy) en The Creedence Revival band. Ook de doelstelling van de organisatoren werd bijgesteld, wat inhield dat men country in de ruimste zin van het woord ging presenteren, van traditioneel tot modern, tex-mex, blue grass, folk, rock a billy en cajun. Ook werd het nodig om op zoek te gaan naar sponsoren, want het randgebeuren en de PR werden steeds duurder. Daarnaast wilde men graag iets meer budget hebben om iets betere en duurdere acts te kunnen boeken. Dit lukte wonderwel en gaf tevens aan dat de regio Country Eind wilde ondersteunen om uit te groeien. Omdat er de mogelijkheid was om voor een redelijke prijs, voornamelijk Canadese bands te boeken op een doordeweekse avond, werden er enkele Country Eind midweek concerten georganiseerd. Deze werden allemaal bezocht door 150 tot 250 bezoekers en waren daardoor een succes. Meestal werd dit gecombineerd met het presenteren van het programma van het festival in augustus. Het meest succesvolle optreden op een doordeweekse avond was het optreden van Flaco Jimenez in 1999. Doordat elders een optreden werd geannuleerd, kreeg de organisatie van Country Eind een telefoontje of er interesse was in een optreden van Flaco. Vanaf het telefoontje was het nog 6 weken te gaan tot de datum van het concert. Binnen de Culturele Commissie was de naam Flaco Jimenez niet bekend en het koste Jan Stultjens veel moeite om hen duidelijk te maken dat Flaco een wereldact was. Toen het lukte om iemand te vinden die garant stond voor eventuele verliezen werd toestemming gegeven het optreden te organiseren. Het optreden zou plaats gaan vinden in het plaatselijke Gemeenschapshuis Reigershorst in Nederweert-Eind. Via de regionale bladen in de omgeving werd de publiciteit gemaakt om zo te proberen de 700 kaartjes aan de man te brengen. Binnen 1 dag waren alle kaartjes weg en het grootste probleem van de organisatie van Country Eind was om de vele teleurgestelde mensen duidelijk te maken dat er echt geen kaartjes meer waren. Het werd een onvergetelijke avond met een prachtig optreden van de koning van de tex-mex. De laatste jaren heeft men als organisatie enkele acts kunnen boeken welke vroeger niet haalbaar waren. Zo was er in 2004 het optreden van Sarah Jory met haar band, waarvoor de liefhebbers uit geheel Nederland naar Nederweert-Eind kwamen. Ook de optredens van o.a. Gail Davies, Roger Wallace en Billy Yates welke de laatste jaren werden geboekt waren voor de liefhebbers om van te smullen. Mede doordat men altijd heeft aangegeven dat het festival bestemd is voor drie doelgroepen bleef het lang zeer succesvol. Enkele honderden zitplaatsen voor de bühne voor de echte liefhebber, een dansvloer aan de zijkant voor de dansliefhebbers en ook de mensen die gezellig een avondje uit willen zijn van harte welkom. Daarnaast heeft de organisatie steeds aangegeven dat de muziek centraal staat, waardoor de dansvloer niet voor de bühne geplaatst werd, maar aan de zijkant in de tent. Het allerbelangrijkste voor de organisatie was de steun vanuit de Gemeenschap Nederweert-Eind. Men kon zich als organisatie concentreren op het festival, terwijl alle andere werk door de Gemeenschap werd ingevuld. De Schutterij hielp bij de horeca, de Harmonie runde de fietsenstalling en de garderobe, het Jeugdkoor haalde de glazen op en de Carnavalsvereniging regelde de barbecue. Daarnaast waren er nog tientallen vrijwilligers die de entree en de bonnenverkoop bemanden en hielpen bij de opbouw in de week voor het festival. Na een zeer succesvol 25e festival in 2007 met Flaco Jimenez als hoofdact, kreeg Country Eind dezelfde problemen als de andere country muziek evenementen in Nederland. De bezoekersaantallen liepen hard achteruit en het lukte niet meer, ondanks de steun van sponsoren, om de begroting sluitend te krijgen. Er zat helaas niets anders op dan er mee te stoppen, waarmee er een einde kwam aan een prachtige traditie, waar ontzettend veel mensen van genoten hebben. Als organisatie rest alleen de dank aan iedereen die heeft bijgedragen aan 28 onvergetelijke jaren.